नेपाली राजनीतिको आकाशमा पछिल्लो समय एउटा कुरुप दृश्य पटक-पटक दोहोरिने गरेको छ— पदका लागि पार्टी फेर्ने र स्वार्थका लागि सिद्धान्त बेच्ने। जुन विचार र झण्डा बोकेर नेताहरू कार्यकर्ताका बीचमा कसम खान्छन्, सत्ताको न्यानो काख पाउने बित्तिकै ती सबै आदर्शहरू फोहोरको टोकरीमा मिल्काइन्छन्। यो केवल राजनीतिक विचलन मात्र होइन, आम जनताको मत र भरोसामाथि गरिएको निर्मम घात हो।
कुनै समय राजनीति समाज सेवा र निष्ठाको पर्याय मानिन्थ्यो। तर आज, राजनीति 'व्यापार' र नेताहरू 'अंशियार' जस्ता देखिएका छन्। बिहान एउटा पार्टीको ह्विप मान्ने नेता बेलुका अर्को पार्टीको मन्त्री बन्न तयार हुन्छन्। यसले के पुष्टि गर्छ भने हाम्रा नेताहरूको कुनै निश्चित राजनीतिक गन्तव्य छैन; उनीहरूको एकमात्र गन्तव्य 'सत्ताको कुर्सी' हो।
नैतिकताको पतन: हिजोसम्म जसलाई 'भ्रष्ट' र 'राष्ट्रघाती' भनियो, आज उसैलाई गला जोडेर 'क्रान्तिकारी' देख्ने प्रवृत्तिले राजनीतिमा नैतिकताको खडेरी परेको प्रष्ट पार्छ।
कार्यकर्ताको अपमान: रगत र पसिना बगाएर नेतालाई स्थापित गर्ने इमानदार कार्यकर्ताहरू आज आफ्ना नेताको रंग फेरिने गति देखेर रनभुल्लमा छन्।
अस्थिरताको कारक: विचार नमिल्नेहरू बीचको सत्ता-केन्द्रित अप्राकृतिक गठबन्धनले देशलाई विकास होइन, दीर्घकालीन अस्थिरतातर्फ धकेलिरहेको छ।
सिद्धान्तहीन राजनीतिले क्षणिक लाभ त देला, तर इतिहासको पानामा यस्ता पात्रहरू सधैं 'अवसरवादी' का रूपमा मात्र चित्रित हुनेछन्। चुनावका बेला जनतासँग गरिएका वाचाहरूलाई बिर्सेर कुर्सीका लागि लुछाचुँडी गर्नेहरूले बुझ्नुपर्छ कि— जनताको धैर्यताको पनि एउटा सीमा हुन्छ। पार्टी फेर्नु र सिद्धान्त त्याग्नुलाई 'समयको माग' भन्दै जलप लगाउनु भनेको आफ्नै राजनीतिक अवसानलाई निम्तो दिनु हो। जबसम्म राजनीतिमा नैतिकता, निष्ठा र विचारको प्रधानता हुँदैन, तबसम्म न त लोकतन्त्र बलियो हुन्छ, न त जनताले सुशासनको अनुभूति गर्न पाउँछन्।
"जसको विचारको जग नै कमजोर छ, उसले बनाउने राष्ट्रको भविष्य कति खोक्रो होला? यो प्रश्न आज प्रत्येक सचेत नागरिकले सोच्नुपर्ने बेला आएको छ।"
